Hakiki bir sebep arıyordum, uzaktan vira vira
Dalgalanan cafcaflı geminin şen kahkahalarına.
Gümüş gibi parlayan coşkun bir su gibi belki
İçimden tertemiz akıp geçen iyi emellerin, iyi
Arzuların sesiydi çağlayan şimdi kulaklarımda.
Mutluluk, garipti yine, yine sessizdi, ince de,
Derin de, en uzakta, galaksilerde, kırmızı bir
İstiridyede. Hakiki bir sebep, gökyüzünde…
Bir damla çisil, leylak rengi bir kitap bu belki,
Mukaddes bir nehir, aynalı çarşı, toprak rengi
Hasır bir koltuk, oldukça devasa salkım söğütler,
Sen anne, düşlerin, hayallerin, letafetin ve ben, ve
Ürkek, ürkek bir kuş gibi, kırılgan, kaçak, suskun,
Hakiki bir sebep; aşk. Gözlerin; biçare, acılı…
Gece, konyak gibi soğuk, içtikçe ürperiyorum.
Sessiz bir film gibi rüyalarda koşan hakiki beyaz
Bir atın resmine bakıyorum. Hakiki bir at, gerçek
Değil, hakiki… Şarkılar mırıldanıyorum, mutlu,
Neşeli, sonra ağlamaklı, içli gurbet şarkıları…
Sanırım şimdi çok daha iyi anlıyorum, cennet,
Yaşadığın kadar, yaşattıkların kadar ve sevgin,
Ve dokunabildiğin her güzel şey kadar kalbine
Mühürlü… Sen ve parmak izin, varlığının delili.
Sensizliğin tatlı sancısı, özlemin yeterdi.
Hakiki bir sebep için bakışındaki aşkınlık kadar.
/ EA
–
Emine Atak
Ressam / Şair
0 553 0959893
About Post Author
