Gümüş rengi gün,
Saçlarının telinde
Yorgun düşmüş anne.
Hadi daya sırtını sen de
Artık, bak güller bile
Soldu soluyor.
Sen bilmezsin,
Bilmeni de istemem.
Dert, tasa, elem, keder,
Ve türlü türlü mevzuat,
Boş ver tüm bunları.
Ağrıtmak istemem başını.
Şunu bil yeter;
Uçurtmam kaybolalı
Çocukluğum seni arıyor.
Ürperirim şimdi,
Düşer kalem ellerimden
Ağır ağır kaybolur hayalin
Ya orada yoksan.
/ EA
O ZAMAN
Hırçın sesli bir şiirin dizeleriydi dalga hışırtısına çarpan zaman,
Ve haykırıyordu rüzgâra karşı som altından gizemli bir güneş.
Suskun, bilge bir kadının soy adıydı o çilekeş asalet.
Ölüm dedi sonra cesur bir ruh, sadece ölüm, ölüm ve ötesi
Asıl gerçek olan…
Hani bazen tüm hücrelerin karıncalanır ve an sadece yitik
Bir harabedir ya, işte öyle aniden anlamsızlaşır her şey,
Zeytin ağaçları, pembe zakkumlar, camiler ve kiliseler,
Hani aniden mahzunlaşır kederlenir, ağlaşır ya her şey,
İşte öyle yürekten sevilir, sevinir, ölümsüzleşir işte o zaman
Özgürlük ve bağımsızlığın o yılmaz, yenilmez kahramanı ve
Ve işte o zaman adalet tanrının gücüdür ve budur asıl işte
O zaman, asıl gerçek olan.
/ EA
–
Emine Atak
Ressam / Şair
0 553 0959893
About Post Author
